اختصاصی دیدبان شمال:
به گزارش دیدبان شمال از اینترستینگ انجینیرینگ، یک سنگ قبر رومی ۲۰۰۰ ساله که زمانی متعلق به یک ملوان در ناوگان پرتورین روم باستان بود، در حیاط خلوت خانه‌ای در نیواورلئان کشف شد و سفری خارق‌العاده را از یک موزه ایتالیایی جنگ‌زده به محله‌ای آرام در لوئیزیانا نشان داد.
این تخته سنگ مرمر که به زبان لاتین نوشته شده و قدمت آن به قرن دوم میلادی بازمی‌گردد، اوایل امسال پس از آنکه صاحبان خانه هنگام تمیز کردن حیاط خود به طور اتفاقی آن را پیدا کردند، شناسایی شد.
کشفی که با کنجکاوی آغاز شد
این کشف توسط دانیلا سانتورو، انسان‌شناس دانشگاه تولین، و همسرش، آرون لورنز، که صاحب خانه‌ای تاریخی در خیابان کامبرون شماره ۱۱۰۶ در محله کارولتون نیواورلئان است، انجام شد. طبق اعلام مرکز منابع حفاظت از نیواورلئان (PRCNO)، این زوج هنگام پاکسازی زیر بوته‌ها در حیاط خلوت خود، به یک تخته سنگ مرمر مسطح غیرمعمول با کتیبه‌های حکاکی شده برخورد کردند که به نظر می‌رسد به زبان لاتین بود.
سانتورو با نگرانی از اینکه این ممکن است نشان‌دهنده یک گورستان فراموش‌شده در زیر خانه‌شان باشد، با دکتر دی. رایان گری، انسان‌شناس دانشگاه نیواورلئان، تماس گرفت. گری پس از بررسی عکس‌های سنگ، آنها را با همکاران بین‌المللی خود، از جمله پروفسور هارالد استادلر از دانشگاه اینسبروک و دکتر سوزان اس. لوسنیا، دانشیار مطالعات کلاسیک در دانشگاه تولین، به اشتراک گذاشت.
یافته‌های آنها نشان داد که این کتیبه یک نشان تدفین رومی برای ملوانی به نام سکستوس کونجنیوس وروس، سربازی در ناوگان پراتوریان میسننسیس بود که ۴۲ سال زندگی کرد و ۲۲ سال خدمت کرد. تحقیقات بیشتر تأیید کرد که سنگی مطابق با این توصیف، از زمان جنگ جهانی دوم از موزه شهر چیویتاوکیا، ایتالیا، مفقود شده است.
از یک موزه جنگ‌زده گرفته تا باغی در لوئیزیانا
موزه چیویتاوکیا، واقع در شمال غربی رم، بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ توسط نیروهای متفقین به شدت بمباران شد و در نتیجه بخش زیادی از مجموعه آن از بین رفت. این موزه تا سال ۱۹۷۰ بازگشایی نشد. محققان به این نتیجه رسیدند که سنگ قبر احتمالاً در این دوره پر هرج و مرج گم شده است.
پس از تأیید منشأ این اثر باستانی، سانتورو، لوسنیا و گری با ائتلاف آثار باستانی و تیم جرایم هنری اف‌بی‌آی برای تسهیل بازگرداندن آن همکاری کردند. گری در نوشته‌ی خود با عنوان «حفظ آثار هنری» گفت: «آنها با کمال میل موافقت کردند که سنگ را تحویل بگیرند و تا زمان آغاز روند بازگرداندن، آن را در بازداشت نگه دارند.».
با این حال، یک راز بزرگ باقی مانده بود. این شیء باستانی چگونه از ایتالیا به حیاط خلوت خانه‌ای در نیواورلئان راه پیدا کرده است؟
یادگار یک سرباز جنگ جهانی دوم
چند روز بعد، وقتی ارین اسکات اوبراین، مالک سابق خانه خیابان کامبرون، گزارشی خبری در مورد این کشف دید، پاسخ سوال مشخص شد. اوبراین گفت: «ما شوکه شده بودیم. نمی‌توانستیم باور کنیم.» او به یاد آورد که ۲۱ سال پیش این لوح را در حیاط خلوت خود قرار داده بود و فکر می‌کرد که این فقط یک اثر هنری است که از پدربزرگ و مادربزرگش به ارث برده است.
پدربزرگ مادری اوبراین، چارلز پادوک جونیور، در طول جنگ جهانی دوم در ایتالیا خدمت کرد و در سال ۱۹۴۶ قبل از بازگشت به نیواورلئان با همسرش، آدل، ازدواج کرد. این زوج تا زمان مرگشان در دهه ۱۹۸۰، لوح مرمری را در ویترینی در خانه خود در جنتیلی نگه داشتند. اعضای خانواده هیچ اطلاعی از اهمیت تاریخی یا منشأ آن نداشتند.
اگرچه هنوز مشخص نیست که آیا پادوک این سنگ را خریده، به او هدیه داده شده یا آن را به عنوان سوغاتی دوران جنگ به خانه آورده است، کارشناسان اکنون معتقدند که احتمالاً این سنگ در طول یا مدت کوتاهی پس از جنگ، زمانی که بسیاری از آثار فرهنگی ایتالیایی در بحبوحه هرج و مرج آواره یا فروخته شدند، به مالکیت او درآمده است.
بازگشت به خانه‌ی حقیقی‌اش
با کشف تاریخچه‌ی آن، سنگ قبر سکستوس کانجنیوس وروس اکنون تحت نظارت تیم جرایم هنری اف‌بی‌آی است و در انتظار بازگرداندن به ایتالیا می‌باشد. اُبرایان گفت: «شگفت‌انگیز است. فوق‌العاده است که به جایی که به آن تعلق دارد، برمی‌گردد.».
