دیدبان شمال:
به نقل از رسانه آزاد لندن، کسانی که از ماه ژوئن تاکنون به مرکز این شهر رفته باشند، احتمالا «ویرونیکا» وایلد را پشت میزی کوچک با تابلوهای بزرگ و مشخص «شعر» (POEMS) دیده‌اند.
روی این میز اقلامی همچون کاسه‌ای پر از سنجاق‌سینه، کاغذهای سفید، اشعار قاب‌گرفته و نسخه‌هایی از کتاب‌های شعر او به چشم می‌خورد؛ اما کانون توجه میز، یک ماشین‌تحریر دستی زرد رنگ است که او برای اجرای هنر خیابانی‌اش، یعنی سرودن شعر در لحظه برای مردم، از آن استفاده می‌کند.
وایلد در توضیح شیوه کارش می‌گوید: «شما به من می‌گویید که شعر برای خودتان است یا شخص دیگری؟ سپس من سؤالاتی می‌پرسم که به من کمک می‌کند شعر را شخصی‌سازی کنم و واقعا آن داستان، یعنی همان داستان زندگی یا ماجرای شخصی فرد را بیرون بکشم. همچنین از افراد درباره چیزهایی می‌پرسم که به نظرشان زیباست، یا موضوعاتی که حس نوستالژی را در آن‌ها برمی‌انگیزد و یا چیزهایی که واقعا توجهشان را جلب می‌کند.»
او می‌گوید که سنت حضور شاعران در خیابان‌ها، به‌ویژه همراه با ماشین‌تحریر، برای سرودن شعر، پیشینه‌ای دیرینه دارد.
وایلد که متاهل و مادر دو کودک خردسال است، از زمانی که به خاطر دارد، مشغول نوشتن بوده است. این شاعر خیابانی که در دونتسک اوکراین متولد شده است، می‌گوید عشقش به شعر ریشه‌ای فرهنگی و غریزی دارد؛ چرا که این علاقه پیش از مهاجرت او به همراه خانواده‌اش به تورنتو در هشت‌سالگی و نقل‌مکان بعدی‌شان به شهر لندن کانادا در وجودش نهادینه شده بود.
او از فرهنگی در «وطن» سخن می‌گوید که برای حفظ کردن اشعار و خواندن «بسیار زیاد شعر» اهمیت زیادی قائل بود. وایلد می‌گوید: «پدربزرگم یک‌دفعه شروع می‌کرد به خواندن شعر برای دیگران!»
این شاعر در ادامه می‌افزاید: « در گذشته شعر می‌سرودم و به همین خاطر، گمان می‌کنم از همان کودکی همواره با شعر احاطه شده بودم؛ گویی شعر با گوشت و خونم عجین شده بود. او در مسابقات بین‌المللی «اسلم‌پوئتری» (شعر اجرایی) در نقاط مختلفی از جمله هاوایی، لس‌آنجلس، استرالیا و نیوزیلند شرکت کرده و پیش از بازگشت به کانادا و اقامت در شهر لندن، در چندین دوره از این رقابت‌ها به مرحله نهایی راه یافته است./ ایسنا
