آمل ؛ آئینه عبرت مسئولان ساروی! / چرا جریان تجزیه -عبارت دیدبان شمال - آمل ؛ آئینه عبرت مسئولان ساروی! / چرا جریان تجزیه (قدرت سرزمینی) استان را تهدید می کند؟
ساعت :
رمضان شجاعی، اصغر یوسف نژاد، هادی ابراهیمی و منصور علی زارعی بخوانند:

آمل ؛ آئینه عبرت مسئولان ساروی! / چرا جریان تجزیه (قدرت سرزمینی) استان را تهدید می کند؟

یوسفیان ملا
    -     کد خبر: 1357
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۶/۹/۶|۱۴:۴۶
سرویس :
شگفت آور است روستاهایی که تعداد طویله های آن از تعداد خانه ها بیشتر بود بدون طی تشریفات قانونی، تبدیل به شهر و شهرستان شدند با این شعار که خدمات عادلانه تقسیم شود و بودجه جذب کنند!!

دیدبان شمال: متاسفانه به دلیل انشقاق و واگرایی مسئولان و مردم مازندران ، در دهه های گذشته شاهد از هم پاشیدگی روال تقسیمات کشوری در استان مازندران بودیم. جریانی که به واسطه برخی از ملاحظات سیاسی و اجتماعی حداکثر توان خود را به کار برد تا با "دیوار کشی" و مرزبندی بین شهر و روستاهای مازندران هر چه بیشتر بر طبل اختلافات قومی و قبیله ای در مازندران بکوبد. در این میان برخی هم به دلیل نادانی و عده ای هم با مقاصد از پیش تعیین شده تلاش کردند تا این آتش ویرانگر را افروخته نگه دارند. در زمانی نه چندان دور، استان مازندران از چند شهرستان اصلی تشکیل می شد و همه مردم هم بدون مشکل خاصی در پهنه سرزمینی مازندران به زندگی عادی خود مشغول بودند. از اواسط دهه شصت خورشیدی بود که به ناگاه شعله تجزیه طلبی و استقلال در میان روستاها ها و مناطق مازندران روشن شد و تا همین امروز مشغول سوزاندن سرمایه اجتماعی مازندرانی ها است. برخی از نمایندگان مناطق مختلف مازندران هم با سوار شدن بر موج تجزیه طلبی روستاها به دلیل احساس بی عدالتی در توزیع مناسب بودجه شهرستانی، نهایت بهره را از این بازار مکاره بردند. با وعده تشکیل شهرستانهای جدید و بخش های تازه ، امید واهی افزایش بودجه عمرانی و اقتصادی را به روستائیان دادند. کاری که در نهایت فقط به ایجاد بروکراسی پیچیده اداری و افزایش برخی از پست ها برای اهداف سیاسی منجر شد و در نهایت نتیجه ای جز افزایش اختلافات مرزی و تشدید بحران های اجتماعی نداشت. جریان مرزبندی ها ، بخش سازی ها و شهرستان سازی ها در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به اوج خودش رسید به طوری که هر ده کوره ای اگر فرد متنفذی در بدنه دولت داشت می توانست دهات خودش را یک شبه به شهرستان مستقلی تبدیل کند. آنهم بدون هیچ پشتوانه زیرساختی و بی بهره از حد اقل امکانات مورد نیاز یک شهرستان قابل تعریف در قوانین جاری کشور. در سنوات گذشته بدون لحاظ کردن "آینده" اقتصادی و سیاسی شهرهای مازندران، شهرستانهای ریز و درشت از دل استان سربرآوردند. شهرستانهایی که عملا از امکانات یک دهستان بهره می بردند اما به لطف سیاسی کاری ها و موج سواری های برخی ازنمایندگان و فرمانداران، تبدیل به معضلی برای توسعه مازندران شدند. یکی از این زخم های کهنه که امروز تبدیل به دمل چرکینی شده است مربوط به شهرستان آمل می باشد. جایی که پس از سالها نماینده شهرستان زبان به شکایت گشود و شهرستان سازی های مازندران را مانع بزرگی در راه توسعه این شهر استان دانست. به عقیده این نماینده، از دست رفتن محمود آباد و سرخرود و جدا شدن آنها از شهرستان آمل و در نتیجه عدم دسترسی به دریا، در چند دهه گذشته سبب شد تا آمل نتواند به عنوان منطقه ویژه اقتصادی مطرح باشد. نکته ای که یوسفیان ملا بر آن صحه گذاشته است تقریبا به مدت شش سال است که توسط رسانه های مستقل مرکز استان فریاد می شود و مدام در این مورد هشدارهای لازم به سیاسی کاران داده شده است. کسانی که به خاطر چند رای بیشتر با سرنوشت و تاریخ یک شهرستان بازی می کنند باید بدانند که آیندگان به بدترین شکل ممکن از آنها یادخواهند کرد. این امر در مورد شهرستان ساری هم صدق می کند. جایی که در کوران زمامداری احمدی نژادی ها بر سرنوشت مردم مازندران، یک شبه شاهد ساختن و پرداختن انواع و اقسام شهرستان ها و بخش ها در مازندران و ساری بودیم. شگفت آور است روستاهایی که تعداد طویله های آن از تعداد خانه ها بیشتر بود بدون طی تشریفات قانونی، تبدیل به شهر و شهرستان شدند با این شعار که خدمات عادلانه تقسیم شود و بودجه جذب کنند!! حقیقتا چه ساختار معیوبی بر کشور حاکم است که ملاک تقسیم بودجه را "فرمانداری" و "بخشداری" میداند و این بلای جان مازندران شده است و دستاویزی برای نمایندگان و مسئولان فرصت طلبی که به این بهانه مازندران را تکه پاره کنند. شگفت آورتر اینکه در جهانی که هر بیشتر به سمت برداشتن مرزها پیش می رود، برخی نمایندگان و مسئولان با شیره "بودجه" سر خلق الله را می مالند تا مرزهای بیشتر و در نتیجه اختلافات بیشتر تولید کنند. اما آیا مسئولان مازندران از این بازار مکاره خداحافظی خواهند کرد؟ آیا سرنوشت آمل و اظهارات نماینده این شهرستان آئینه عبرتی برای دیگر نمایندگان و مسئولان در مازندران به ویژه مرکز استان خواهد بود؟ آیا رمضان شجاعی، اصغر یوسف نژاد، هادی ابراهیمی و منصورعلی زارعی که در زمان مسئولیتشان، ساری به انواع و اقسام روش ها تجزیه شد درس خواهند گرفت؟ و از روال گذشته دست خواهند کشید و به جبران آن خواهند کوشید؟ به نظر می رسد که اتحاد مسئولان ساروی و تلاش در جهت تحقق طرح "شهر ساحلی ساری" که مدت هاست در دستور کار رسانه ها ، شهرداری، تعدادی از اعضای شورای شهر و برخی از دلسوزان قرار دارد باید با جدیت بیشتری دنبال شود تا مانع از اهداف شوم عده ای از موج سواران و چشم دوختگان به آراء رای دهندگانی باشد که به امید "بودجه" خواهان تجزیه مازندران و ساری هستند. اتفاقی که عملا رخ نداده است و هر روز که می گذرد جز پسرفت در نواحی تجزیه شده چیزی مشاهده نمی شود. پیگیری ملغی شدن بخشداری های رودپی و حفظ دهستان اسپیورد شوراب در حیطه بخش مرکزی باید در دستور کار جدی دوستداران و دلسوزان واقعی ساری باشد و در تمام لحظات، اظهارات نماینده آمل به عنوان عاقبت احتمالی ساری و آئینه عبرت مردم و مسئولان قرار گیرد.  

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال

نظرات ارسال شده

رضا
دوشنبه ۶ آذر ۱۳۹۶ - ۱۷:۵۲
آفرین